Heiner Müller (1929-1995) – najwybitniejszy współczesny dramatopisarz niemieckiego obszaru językowego, uważany za klasyka teatru postdramatycznego. Mimo wielu okazji nie zdecydował się nigdy opuścić Niemieckiej Republiki Demokratycznej, gdyż traktował swoje życie jako materiał dla teatru, który powinien przedstawić jedyne w swoim rodzaju doświadczenie podzielonych Niemiec i Europy. I to zarówno na początku swojej dramatopisarskiej kariery, kiedy po stażu w Berliner Ensemble krytycznie przejmował socrealistyczny styl, a następnie przepisywał wybrane sztuki Brechta i Szekspira, jak później, kiedy z różnych perspektyw podejmował temat Germanii – narodowej tożsamości Niemców, jej źródeł, najbardziej typowych cech i ich różnych historycznych przejawów. Oprócz trzech sztuk będących przepisaniami Makbeta, Hamleta i Tytusa Andronikusa Szekspira, które w 2000 roku ukazały się w serii „Dramat współczesny”, w Polsce – przede wszystkim dzięki staraniom tłumacza Jacka St. Burasa – znany jest dorobek dramatopisarski Müllera z połowy lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych, publikowany na łamach „Dialogu” i „Literatury na Świecie”. Tam też ukazały się drukiem dwie sztuki – Filoktet i Horacjusz – z cyklu nawiązującego do Lehrstücke Brechta i zarazem krytykującego ich ideologiczną wymowę. Ostatni tekst z tego cyklu, Mauzer (1970), opublikowaliśmy w jednym tomie w przekładzie Mateusza Borowskiego i Małgorzaty Sugiery obok Decyzji Brechta, którą w Mauzerze Müller po swojemu przepisuje, kontynuując i krytykując zarazem. Teksty Cement (1972) i Szosa Wołokołamska I-V (1984-1987), w tłumaczeniu Mateusza Borowskiego i Małgorzaty Sugiery, to wraz z cyklem Germanie tzw. „proletariackie tragedie w dobie kontrrewolucji”. Müller porusza w nich temat wielkich przełomów historycznych XX wieku i ich konsekwencji dla powojennej sytuacji politycznej w Europie. Te kwestie, które zajmowały go właściwie od początku kariery dramatopisarskiej, podejmuje Müller w takiej formie dramatyczno-teatralnej, która stanowi wynik jego nieustającej dyskusji Brechtem i jego modelem teatru epickiego.

« Wróć do listy książek