Bertolt Brecht (1898-1956) – najwybitniejszy niemiecki dramatopisarz i reżyser teatralny pierwszej połowy XX wieku, twórca koncepcji teatru epickiego, która oddziaływała na rozwój wielu nurtów teatru i dramatu powojennego, również najnowszych eksperymentów tzw. teatru postdramatycznego. Nad podstawowymi dla tej koncepcji strategiami scenicznymi i dramatopisarskimi Brecht pracował właściwie przez cały okres swojej dojrzałej twórczości od połowy lat dwudziestych ubiegłego wieku. Sytuując się w opozycji do dominującej formuły teatru mieszczańskiego i opierając się na marksistowskiej analizie stosunków społecznych, starał się on przywrócić teatrowi rolę żywotnej instytucji politycznej i miejsca, gdzie będzie można podjąć krytyczną dyskusję nad dominującymi uwarunkowaniami społeczno-kulturowymi.

Szczególną rolę w europejskiej recepcji teatru epickiego odegrały dwa tournee Berliner Ensemble, zespołu założonego przez Brechta i jego żonę, Helenę Weigel, w Wielkiej Brytanii i Francji w 1956 roku. Pokazywane wtedy kanoniczne sztuki Brechta (m. in. Życie Galileusza, Matka Courage i jej dzieci, Kaukaskie koło kredowe) weszły wkrótce na stałe do repertuaru europejskich scen i stały się modelowymi przykładami metod epickiego teatru, przede wszystkim tak zwanego „efektu obcości”. Wtedy również rozpoczął się wzmożony proces recepcji twórczości Brechta, którą również dziś traktuje się często jako główny model teatru społecznie zaangażowanego. W Polsce ukazała się do tej pory znakomita większość tłumaczonych tekstów Brechta, zarówno dramatów, jak też prozy i poezji. Sztuka Decyzja publikowana przez nas w przekładzie Mateusza Borowskiego i Małgorzaty Sugiery w wersji z 1931 roku należy do mniej znanych tekstów Brechta, zaliczanych przez autora do kategorii Lehrstück. Stanowi ona nie tylko poglądowy wykład marksistowskiej metody dialektycznej analizy, ale także prezentuje taki model teatru o pedagogicznych ambicjach, który znacznie głębiej niż kanoniczne sztuki Brechta modyfikuje relację między sceną a odbiorcami, wzmacniając dydaktyczne oddziaływanie sztuki.

« Wróć do książki